Impreza ta jest najbardziej prestiżowym turniejem w tej dyscyplinie sportu. Można by ją porównać do odbywającego się w tym samym czasie Turnieju Czterech Skoczni w skokach narciarskich. Zawody obejmują jedenaście dni, w ciągu których rozgrywanych jest dziewięć biegów. Trasa zawsze wiedzie przez Niemcy i Włochy (w tym roku są to Oberhof, Oberstdorf, Toblach, Cortina d’Ampezzo oraz Val di Fiemme). Nazwa imprezy nie jest przypadkowa i odwołuje się do Tour de France, wyścigu kolarskiego, który rozrywany jest, tak jak Tour de Ski, w etapach.

Zawodnicy starują we wszystkich konkurencjach, o nich za chwilę, a suma czasów ich przejazdów decyduje o wyniku. Dodatkowo doliczane są punkty za tzw. premie sekundowe za wyniki w sprintach oraz za miejsca na podium i premie w biegu masowym i prologu. By być klasyfikowanym w końcowej punktacji, a co za tym idzie walczyć o dobre miejsca, należy ukończyć wszystkie etapy. Dodatkowo można walczyć o tytuł najlepszego sprintera, a otrzyma go zawodnik, który zbierze najwięcej premii sekundowych.Biegi narciarskie nie są najbardziej dochodową spośród zimowych dyscyplin sportowych, ale i tu można nieźle zarobić. Pula nagród Tour de Ski wynosi ok. 818 tys. euro.

Przejdźmy do rozgrywanych konkurencji. Zaczynamy od prologu, krótkiego biegu (ok. trzy kilometry dla kobiet i cztery dla mężczyzn) rozgrywanego zwykle stylem klasycznym. Następnie dwa biegi sprinterskie stylem dowolnym. Kolejny etap to dwa albo trzy (w zależności od edycji turnieju) biegi pościgowe (zwane także biegami na dochodzenie) różnymi stylami. Po nich następuje bieg na średnim dystansie techniką klasyczną, a zawody kończą się biegiem masowym (również stylem klasycznym).

Tour de Ski ma ogromne znaczenie dla klasyfikacji Pucharu Świata w biegach narciarskich. Zwycięzca otrzymuje bowiem aż 400 punktów do tej klasyfikacji i zazwyczaj obejmuje w niej prowadzenie. Bardzo często jest też zdobywcą Pucharu Świata (jak było z Justyną Kowalczyk w latach 2010 i 2011).

Niejako łączy on w sobie dwie wymienione wyżej konkurencje. Zawodnicy wykonują próby na skoczni narciarskiej oraz mają określony dystans do przebycia. Łączna punktacja decyduje o zajętym miejscu. Istnieją oczywiście różne konkurencje w obrębie tej dyscypliny. W roku 2008 dwie konkurencje

• Gundersen (2 skoki i 15 km biegu)

• Sprint (1 skok i dystans 7,5 km)

zostały połączone, tak więc teraz zawodnicy wykonują jeden skok, a każdy punkt, który stracą do lidera, owocuje czterema sekundami, które będą musieli odrobić na trasie biegowej. Inaczej jest w biegu masowym, tutaj zaczynamy od dziesięciokilometrowego biegu, a następnie odbywane są dwie serie skoków (z tym, że w drugiej serii występuje już tylko trzydziestu zawodników zajmujących czołowe lokaty).

Różnica między dwoma konkurencjami wyraźna jest także na samej skoczni – w biegu masowym nie ma ocen za styl (poza wyjątkami gdy zawodnik nie wyląduje telemarkiem lub się przewróci), więc decyduje sama odległość.

Rozgrywa się także dwa rodzaje zawodów drużynowych. W czteroosobowej drużynie każdy zawodnik wykonuje jeden skok i przebywa dystans 5 km (tutaj każdy punkt stracony na skoczni to tylko 1,3 sekundy), zaś w dwuosobowym sprincie obaj zawodnicy wykonują po jednym skoku i pokonują trasę o długości 7,5 km.

Zupełną nowością jest tzw. Penalty Race. W tej konkurencji liczy się sektor skoczni, w którym wyląduje zawodnik. Do każdego z sektorów (ustalanych na każdej skoczni indywidualnie) przypisana jest określona liczba karnych rund, które zawodnik będzie musiał pokonać podczas biegu (każda liczy 150 metrów). Ważnym jest, że zawodnik sam będzie wybierał, w który momencie trasy odrobić karę, więc taktyka zaplanowana na wyścig będzie odgrywała dużą rolę. W kombinacji norweskiej rozgrywane są zawody Pucharu Świata, Pucharu Kontynentalnego, Mistrzostw Świata Seniorów i Juniorów, jest ona także dyscypliną olimpijską. Właśnie w tej dyscyplinie Franciszek Gąsienica Groń zdobył pierwszy w historii medal Zimowych Igrzysk Olimpijskich dla Polski (w 1956 roku).

Pierwsze Zimowe Igrzyska Olimpijskie zorganizowano w 1924 roku w Chamonix we Francji. W 16 konkurencjach rywalizowało wówczas 16 reprezentacji narodowych, czyli w sumie 250 sportowców. Dla porównania – w ostatnich Zimowych Igrzyskach Olimpijskich w Vancouver wystartowało 2566 reprezentantów 82 państw. Rywalizowali oni w 86 konkurencjach wchodzących w skład 15 dyscyplin sportowych.

Zaplanowane na lata 1940 i 1944 igrzyska, zostały odwołane ze względu na II wojnę światową.

Pierwsze powojenne Zimowe Igrzyska Olimpijskie odbyły się w 1948 roku w szwajcarskim Sankt Moritz.

Bardzo znaczące pod względami politycznymi były także pierwsze igrzyska po upadku komunizmu i zburzeniu Muru Berlińskiego. Odbyły się one we francuskim Albertville w 1992 roku. Do rywalizacji przystąpiły wówczas reprezentacje państw wyłonionych z dawnego bloku radzieckiego oraz zjednoczone Niemcy.

Udział reprezentantów Polski w medalowej historii igrzysk zimowych jest raczej skromny. W całej historii Zimowych Igrzysk Olimpijskich, Polacy zdobyli 14 medali, z czego zaledwie 2 złote.

• biegach narciarskich
• narciarstwie alpejskim
• narciarstwie dowolnym
• kombinacji norweskiej
• snowboardzie
• skeletonie
• łyżwiarstwie szybkim
• łyżwiarstwie figurowym
• short tracku
• hokeju na lodzie
• saneczkarstwie
• bobsleju
• biathlonie
• curlingu
• skokach narciarskich

W 86 konkurencjach wzięło udział aż 2632 zawodników z 82 reprezentacji narodowych.

Symbol Zimowych Igrzysk Olimpijskich w Vancouver

Logiem Igrzysk Olimpijskich w Vancouver był inuksuk (rodzaj inuickiej kamiennej rzeźby) o imieniu Ilanaaq. Ilanaaq oznacza w języku Inuitów przyjaciela. Kolory tworzące postać Ilanaaq’a nawiązywać miały do poszczególnych rejonów Kanady. Niebieski i zielony – do regionów przybrzeżnych, wysp i lasów, czerwony – do klonowego liścia, a pomarańczowy – do kanadyjskich wschodów słońca.

Maskotkami igrzysk zostały Miga, Quatchi i Sumi – mityczne stworzenia, które zasiedlać miały Kanadę. Nieoficjalną maskotką igrzysk był natomiast sympatyczny gryzoń świstak z Vancouver – Mukmuk.

Multimedaliści z Vancouver:

• Norweżka Marit Bjorgen (3 złote medale, 1 srebrny oraz 1 brązowy w biegach narciarskich)
• Chinka Wang Meng (3 złote medale w short tracku)
• Norweg Petter Northug (2 złote medale, 1 srebrny, 1 brązowy w biegach narciarskich)

W gronie olimpijskich multimedalistów znalazła się także reprezentantka Polski w biegach narciarskich – Justyna Kowalczyk. Kowalczyk zdobyła trzy medale – złoty, srebrny i brązowy.

W medalowej klasyfikacji państw trzy pierwsze miejsca należały kolejno do

1. Kanady
2. Niemiec
3. Stanów Zjednoczonych.

Tragedia w Vancouver

Cała zimowa olimpiada w Vancouver przebiegła pod znakiem tragicznej śmierci gruzińskiego saneczkarza Nodara Kumaritaszwilego. W czasie treningu na kilka godzin przed uroczystym otwarciem XXI Igrzysk Olimpijskich (12 lutego 2010), Kumaritaszwili wypadł z toru trasy saneczkowej i uderzył w stalowy wspornik. Zginął w wieku zaledwie 21 lat.

Nie był to jedyny wypadek na Whistler Sliding Centre, jednym z najszybszych torów saneczkowych na świecie. Od lat sportowcy zgłaszają swoje wątpliwości co do prawidłowości konstrukcji toru.

• biegach narciarskich
• narciarstwie alpejskim
• narciarstwie dowolnym
• kombinacji norweskiej
• snowboardzie
• skeletonie
• łyżwiarstwie szybkim
• łyżwiarstwie figurowym
• short tracku
• hokeju na lodzie
• saneczkarstwie
• bobsleju
• biathlonie
• curlingu
• skokach narciarskich

W 84 konkurencjach wzięło udział aż 2508 zawodników z 80 reprezentacji narodowych.

Wśród reprezentacji narodowych startujących w Zimowych Igrzyskach Olimpijskich po raz pierwszy znalazły się reprezentacje Albanii, Etiopii i Madagaskaru.

Symbol Zimowych Igrzysk Olimpijskich w Turynie

Oficjalne logo Igrzysk w Turynie nawiązuje do symbolu miasta – Mole Antonelliana. Kolory – biały i niebieski – symbolizować mają śnieg i niebo.

Maskotkami Igrzysk w Turynie były kula śnieżna – Neve (z włoskiego – śnieg) i bryła lodu – Gliz.

Multimedaliści z Turynu:

• Kanadyjka Cindy Klassen (1 złoty medal, 2 srebrne i 2 brązowe w łyżwiarstwie szybkim)
• Niemiec Michael Greis (3 złote medale w biathlonie)
• Koreanka Jin Sun-Yu (3 złote medale w short tracku)

Występ polskiej reprezentacji w Turynie nie należał do najbardziej udanych. Polacy zdobyli tylko dwa medale. Srebro w biathlonie wywalczył Tomasz Sikora, natomiast biegaczka narciarska Justyna Kowalczyk zdobyłA brąz na dystansie 30km.

W medalowej klasyfikacji państw trzy pierwsze miejsca należały kolejno do Niemiec, Stanów Zjednoczonych i Austrii.

Bohater Fair Play

W czasie zawodów drużynowych w sprincie techniką klasyczną, kanadyjska biegaczka narciarska, Sara Renner złamała jeden ze swoich kijków. Trener ekipy norweskiej, Bjørnar Håkensmoen oddał Renner swój kijek. Dzięki Håkensmoenowi Kanadyjki dokończyły wyścig i wywalczyły srebrny medal. Norweżki znalazły się poza podium – na czwartym miejscu.

Gest norweskiego trenera stał się symbolem sportowego zachowania. Sara Renner wysłała w Håkensmoenowi, w ramach podziękowania, butelkę wina.

• biegach narciarskich
• narciarstwie alpejskim
• narciarstwie dowolnym
• kombinacji norweskiej
• snowboardzie
• skeletonie
• łyżwiarstwie szybkim
• łyżwiarstwie figurowym
• short tracku
• hokeju na lodzie
• saneczkarstwie
• bobsleju
• biathlonie
• curlingu
• skokach narciarskich

W 78 konkurencjach wzięło udział aż 2400 zawodników z 77 reprezentacji narodowych.

Symbole Igrzysk Olimpijskich w Salt Lake City

Logo Igrzysk w Salt Lake City był płatek śniegu składający się z trzech odrębnych części. Górna, żółta część symbolizować miała ogień olimpijski oraz odwagę sportowców. Środkowa, pomarańczowa część nawiązywała do charakterystycznego dla rdzennych Amerykanów wzoru tkackiego. Dolna, niebieska część symbolizowała natomiast szczyt górski pokryty śniegiem. Kontrast między kolorami żółtym i pomarańczowym a kolorem niebieskim odnosił się także do charakterystycznego klimatu Utah, łączącego krajobrazy górskie z pustynnymi.

Maskotkami Igrzysk w Salt Lake City zostały Powder, Copper i Coal (zając amerykański, kojot i niedźwiedź), zwierzęta zamieszkujące obszar Utah i występujące w legendach Indian.

Multimedaliści z Salt Like City:

• Norweg Ole Einar Bjoerndalen (4 złote medale w biathlonie)
• Szwajcar Simon Ammann (2 złote medale w skokach narciarskich)
• Norweg Frode Estil (2 złote medale i 1 srebrny w biegach narciarskich)

W gronie olimpijskich multimedalistów znalazł się także reprezentant Polski w skokach narciarskich – Adam Małysz. Małysz wywalczył brązowy medal na średniej skoczni i srebro na dużej skoczni.

W medalowej klasyfikacji państw trzy pierwsze miejsca należały kolejno do

1. Norwegii
2. Niemiec
3. Stanów Zjednoczonych.

Skandal sędziowski

W bardzo kontrowersyjnych okolicznościach złoty medal w łyżwiarstwie figurowym wywalczyli Jelena Bierieżna i Anton Sicharulidze. Tuż za nimi uplasowała się kanadyjska para Jamie Sale i David Pelletier. Od sędziowskiego werdyktu odwołała się Kanadyjska Federacja Łyżwiarstwa Figurowego, żądając od Międzynarodowej Unii Łyżwiarskiej przyznania drugiego złotego medalu kanadyjskiej parze. Podstawą do wysunięcia tego żądania było podejrzenie w stosunku do francuskiej sędzi Marie-Reine Le Gougne o faworyzowanie pary rosyjskiej. Ostatecznie ocenę Marie-Reine Le Gougne unieważniono, a Jamie Sale i David Pelletier otrzymali złoty medal.

Igrzyska z polskim akcentem

W ośmioosobowej grupie wnoszącej na stadion flagę olimpijską w czasie ceremonii otwarcia Igrzysk, znalazł się Lech Wałęsa. Jego obecność, jako laureata pokojowej Nagrody Nobla, miała szczególne znaczenie w obliczu tragicznych wydarzeń z września 2001.

• biegach narciarskich
• narciarstwie alpejskim
• narciarstwie dowolnym
• kombinacji norweskiej
• snowboardzie
• łyżwiarstwie szybkim
• łyżwiarstwie figurowym
• short tracku
• hokeju na lodzie
• saneczkarstwie
• bobsleju
• biathlonie
• curlingu
• skokach narciarskich

W 68 konkurencjach wzięło udział aż 2176 zawodników z 72 reprezentacji narodowych. Na Igrzyskach w Nagano zadebiutował, jako dyscyplina olimpijska, snowboard. Do programu Zimowych Igrzysk Olimpijskich powrócił także curling (tym razem zorganizowano konkurencje dla kobiet i mężczyzn). Po raz pierwszy zorganizowano także kobiece rozgrywki hokeja na lodzie.

Wśród reprezentacji narodowych startujących w Zimowych Igrzyskach Olimpijskich po raz pierwszy znalazły się reprezentacje Azerbejdżanu, Kenii, Macedonii, Urugwaju i Wenezueli.

Symbole IO w Nagano

Oficjalnym logiem Zimowych Igrzysk Olimpijskich był kwiat, którego płatki symbolizowały sportowców uprawiających określone sporty zimowe. Przypomina on także płatek śniegu lub górski kwiat. Kolorowe, dynamiczne logo z Nagano miało także przywodzić na myśl niezwykłą, pełną entuzjazmu olimpijską atmosferę.

Multimedaliści z Nagano:

• Rosjanka Larisa Lazutina (3 złote medale, 1 srebrny i 1 brązowy w biegach narciarskich)
• Norweg Björn Dählie (3 złote medale i 1 srebrny w biegach narciarskich)
• Austriak Hermann Maier (2 złote medale w narciarstwie alpejskim)

W medalowej klasyfikacji państw trzy pierwsze miejsca należały kolejno do:

1. Niemiec
2. Norwegii
3. Rosji

Herminator!

Przykład niesamowitej siły ducha i odporności dał austriacki narciarz alpejski – Hermann Maier. Podczas jednego ze zjazdów w Nagano, stracił on równowagę i przy prędkości 120 km/h przekoziołkował kilkanaście razy, przeleciał sto metrów, przebił siatkę zabezpieczającą i wylądował głową w śniegu. Widzowie wstrzymali oddech. Tymczasem Maier pozbierał się i dokończył zjazd. W ciągu kolejnych sześciu dni wywalczył dwa złote medale olimpijskie – w supergigancie i gigancie.

Wtedy też wymyślono mu przezwisko „Herminator”.

Najmłodsza złota łyżwiarka solistka

Olimpijskie złoto w łyżwiarstwie figurowym solistek zdobyła piętnastoletnia amerykanka Tara Lipiński. Tym samym została ona najmłodszą w historii mistrzynią olimpijską wśród solistek.

Zasady są bardzo proste: należy wybraną techniką biegową jak najszybciej przebyć określony dystans. Biegi na nartach znane są ludzkości od wieków. Kiedyś były popularnym sposobem przemieszczania się po śniegu, a nawet wykorzystywano je w czasie polowań. Dopiero w połowie wieku XIX stały się one dyscypliną sportową, a nie umiejętnością praktyczną.

Do uprawiania biegu narciarskiego będziemy potrzebować nie tylko nart i kijków (co jest oczywistością), ale także specjalnych wiązań, a także wosków, które odpowiednio dobrane (zależnie od wilgotności, temperatury i twardości śniegu) pozwolą nam zmniejszyć tarcie i osiągać większe prędkości oraz lepszą przyczepność, a co za tym idzie ułatwią panowanie nad nartami.

Techniki w narciarstwie biegowym

Każda z nich charakteryzuje się innymi osiągami oraz specjalnie dedykowanym sprzętem.

1. Technika klasyczna – na trasie powycinane są równoległe rowki na narty, a zawodnik prowadzi je bez odchylania na boki (poza podbiegami, gdy stosuje się tzw. „jodełkę”), przenosząc ciężar ciała przy każdym kroku na jedną nartę.
2. Technika dowolna – przypomina ona ruchy wykonywane przez łyżwiarza, gdy zawodnik płynnie przechodzi z jednej narty na drugą ustawiając je pod kątem do kierunku ruchu. Technika dowolna jest z reguły szybsza od techniki klasycznej i łatwiej ją opanować, stąd cieszy się dużą popularnością.
3. Bieg telemarkiem – wymaga on znacznie odbiegającego od standardowego sprzętu i nie jest wykorzystywany w wyczynowym narciarstwie klasycznym.

Zależnie od zawodów i konkretnego wyścigu można stosować jedną lub obie techniki (klasyczną i dowolną). Istnieją także zawody, gdy w połowie dystansu następuje zmiana sprzętu, a co za tym idzie zmiana techniki.

Jeżeli chodzi o międzynarodowe zawody w biegu narciarskim to wyróżnia się:

• sprint (po 1 km dla pań i panów);
• bieg na 15 km mężczyzn i 10 km kobiet;
• bieg pościgowy (w którym zawodników wypuszcza się z linii startu z takimi różnicami, jakie uzyskali w poprzednim biegu) na odpowiednio 30 i 15 km;
• bieg ze startu wspólnego na 50 km w przypadku mężczyzn i 30 km pań.

Istnieją oczywiście także zawody drużynowe takie jak sprint 2 razy po 1 km oraz sztafeta, w której bierze udział czterech zawodników (4 raz 10 km mężczyzn i 4 razy 5 km kobiet). Biegi narciarskie wykorzystywane są także w biathlonie (który łączy je ze strzelaniem) czy na przykład zimowych biegach na orientację.

Polega ono na jak najszybszym zjechaniu z ośnieżonego stoku na nartach, które do butów przymocowane są specjalnymi wiązaniami. Najczęściej zawodnicy stosują również kijki, które ułatwiają start i manewrowanie. Sport ten może być uprawiany wyczynowo, jak i rekreacyjnie, a wśród amatorów jest najpopularniejszą formą narciarstwa. Narty były znane od tysięcy lat. Pochodzą prawdopodobnie z Azji Środkowej, a do Europy sprowadzili je Lapończycy. Jednak jako sport, a nie środek transportu, narciarstwo zaczęło się rozwijać dopiero pod koniec XIX wieku.

Kolejnym kamieniem milowym dla narciarstwa alpejskiego było wynalezienie wyciągu narciarskiego w latach trzydziestych XX wieku. Po tym wydarzeniu jak grzyby po deszczu zaczęły pojawiać się nowe techniki jazdy, które miały zmniejszać czas przejazdu, a co za tym idzie zapewnić wygraną w konkursach. Najważniejsze w wyczynowej jeździe na nartach jest niewytracanie prędkości podczas zakrętów, w związku z tym ten element jazdy doczekał się różnych technik.

Techniki w narciarstwie alpejskim

Za przykładowe i bardzo popularne posłużą nam: pług i carving. W skręcie pługowym zawodnik pozwala dolnej narcie ześlizgnąć się, dzięki czemu wycina ona w śniegu łuk o zamierzonej długości.

W carvingu zaś narciarz wykorzystuje łukowatą krzywiznę krawędzi nart. Nie pozwala na uślizg dzięki czemu nie traci prędkości. Nie używa się w nim kijków, za to istnieją różne rodzaje bramek. Zawodnik sam wybiera, przez które bramki przejedzie (te najwyżej punktowane oddalone są znacznie od osi toru), a jego wybór wraz z osiągniętym czasem mają wpływ na ostateczną punktację.

Konkurencje w narciarstwie alpejskim

Wszystkie wyczynowe konkurencje w narciarstwie zjazdowym łączy zasada jak najszybszego zjazdu i przejazdu przez wszystkie bramki (których szerokość zależy od konkurencji).

Slalom i Slalom Gigant to konkurencje techniczne, gdzie większą rolę niż szybkość odgrywa dokładność pokonywania bardzo wąskich bramek. W obu tych konkurencjach rozgrywa się dwa przejazdy, a ich czasy są sumowane.

Super Gigant to już konkurencja szybkościowa, zawodnik mija dużo większe bramki, dużo większa jest też różnica poziomów między startem i metą. Każdy zawodnik ma tylko jeden przejazd.

Zjazd to najszybsza i najbardziej widowiskowa konkurencja narciarstwa alpejskiego. Podczas niej zawodnicy osiągają prędkości dochodzące do 150 km/h, a także wykonują długie, efektowne skoki. Bardzo szerokie bramki rozstawione są rzadko, by tylko wyznaczać trasę, a nie utrudniać zadanie zawodnikowi. Rozgrywa się jeden przejazd.

Istnieje jeszcze Kombinacja, kiedy zawodnicy jednego dnia rozgrywają zjazd, a drugiego slalom. Wyniki są sumowane, dzięki czemu kombinacja jest bardzo wszechstronną konkurencją.

We wszystkich konkurencjach narciarstwa alpejskiego wymagane jest noszenie ochronnego kasku. Nie ważne czy ścigamy się o złoto czy robimy to rekreacyjnie.

Jest to sport niedostępny dla amatorów, ze względu na kosztowny sprzęt, jednak bardzo rozpowszechnione jest kibicowanie skoczkom. I chociaż pewnie niemal każdy chociaż raz oglądał relację z Pucharu Świata w skokach narciarskich nie każdy zdaje sobie sprawę jak dokładnie wyglądają zasady tej dyscypliny.

Ocena skoków narciarskich

1. Na pierwszy rzut oka wszystko wydaje się bardzo proste – wystarczy skoczyć najdalej i wygrana w kieszeni. W rzeczywistości wygląda to nieco inaczej. Oczywiście długość skoku jest bardzo ważna. Mierzy się ją od progu skoczni do pięty zawodnika w miejscu, gdzie wylądował. Następnie przelicza się ją na punkty. Za osiągniecie punktu konstrukcyjnego skoczni otrzymujemy 60 punktów (na skoczniach „mamucich” czyli bardzo dużych jest to 120 punktów). Następnie w zależności, czy wylądowaliśmy bliżej czy dalej niż punkt „K” odejmujemy lub dodajemy punkty. Na skoczni K-90 po 2 pkt za każdy metr, na skoczni K-120 – 1,8 pkt, a na „mamucie” – 1,2 pkt. Odległość skoku mierzymy z dokładnością co do 0,5 metra.
2. Dużo bardziej skomplikowana jest druga część punktacji – noty za styl. Pięciu sędziów ocenia skok w skali od 1 do 20, z tym, że skrajne noty (najwyższą i najniższą) się odrzuca. Sędziowie oceniają lot zawodnika, lądowanie i odjazd. Bez wdawania się w szczegóły powiedzmy, że niespokojny, chwiejny lot może kosztować zawodnika 1 pkt, lądowanie bez „telemarku” 2 pkt, a upadek po lądowaniu punktów aż 10.
3. Do tych dwóch wartości dodajemy od niedawna punkty bonusowe za siłę i kierunek wiatru, albo zmianę belki, z której startują zawodnicy. Dopiero te trzy liczby dają nam łączną sumę punktów za jeden skok.

Przy ocenie stylu wspomnieliśmy o ocenie lotu, która to zmieniała się na przestrzeni lat.W Norwegii, kolebce skoków narciarskich, w latach sześćdziesiątych XIX wieku skakano z podkulonymi nogami, a narty prowadzono równolegle. W 1924 roku pierwszy skoczek pochylił się do przodu i „położył” na narty, co zapoczątkowało nowy styl skoków. Lecz rewolucję przyniósł styl „V”, bo w kształt takiej litery układają narty skoczkowie w dzisiejszych czasach. Kiedy styl się pojawił, 1985 roku, dawał ogromną przewagę w odległości, ale był karany przez sędziów niskimi notami jako „nieelegancki”.

Jednym z najbardziej emocjonujących punktów każdego sezonu skoków narciarskich są skoki na skoczniach „mamucich”. Te ogromne obiekty pozwalają na osiąganie odległości przekraczających 200 metrów. Obecny nieoficjalny rekord świata należy do Norwega Evensena i wynosi 246,5 metra. Odbywają się także zawody drużynowe, gdzie łączną sumę punktów tworzą czterej zawodnicy z danego kraju. Skoki narciarskie od samego początku istnienia Zimowych Igrzysk Olimpijskich (czyli od 1924 roku) były obecne w programie imprezy (konkursy odbywają się na skoczniach K-90 i K-120).